Crónica dun concerto anunciado

Skárnio tardou cinco anos en editar novo disco. Tanto tardou que, o sábado 19 de abril, a sala La Iguana (Vigo) encheuse dun salto xeracional para ver a estrea en directo de "O Nosso Caminho".
A forza de tocar en Vigo incontábeis veces, xa máis ou menos facíaste con todas as facianas que bailaban nas primeiras ringleiras. Esta vez foi diferente. O recambio xeracional estaba aí e o anonimato volvía a ser a careta daquela xente suorosa, dunha media de 20 anos, que cantou o concerto de principio a fin.
O día anterior estiven con Manuel, batería e único integrante orixinal da banda, bebendo algo no bar Trincheira. Contábame que estaba nervoso, que había varios concertos de público semellante e que non contaba con moita asistencia... alarmista!! Cheguei a La Iguana uns minutos antes da actuación para saudar aos meus ex-compañeiros e aínda amigos. A cola que me atopei daba medo! Entrei pola porta de camerinos (algo de morro sempre se conserva), botei unha ollada ao ambiente que había dentro e as dúbidas de público tornáronse en dúbidas de aforo... a sala ía reventar!
Ao redor das 00:45 saíu a banda ao palco e, logo dunha intro e dunha lembranza para o/as preso/as independentistas galego/as, arrancaron co repertorio. Enlazaron os catro primeiros temas e a xente o daba todo, estaban gozando e o grupo tamén. Caíu "Afunde-nos a mar" como primeiro tema do disco anterior "Arredista" e a xente axordeceu a voz de Paulo cos seus cantos. Pouco máis tarde subíu Almudena (Transilvanians) acompañando en "Venha, mais umha", canción que tamén gravou xunto a Juantxo (Skalariak). Toda unha oda á amizade que fai alzar o vaso nun brinde nostálxico: "Quero compartir hoje aquí contigo este copo por todo/as nós!".
Chegou o tema "Dias de Raiva", editado en varios compilatorios, e quen tíñamos unha cervexa na man quedamos sen ela por mor dun pogo que nos abaneou incontroladamente dun lado a outro do local. A calor tornouse inaturábel namentres Skárnio ametrallaba cun tema tras outro. Manuel, a tres temas da fin do concerto, tivo que facer un parón para refrescarse e tomar folgos. Logo deste descanso chegou a apoteose final. Unha versión skatalítica do "I will survive" de Gloria Gaynor deu paso a "Cantamos" para rematar o concerto e despedírense entre evidentes aplausos e berros de "Skárnio, Skárnio...".
Poucas oportunidades tiven de ver ao grupo dende abaixo do palco, xa que durante sete anos estiven compartindo a súa actividade e nin sequera sabía como soaban aqueles concertos. Pero este sábado os meus sentimentos cruzáronse entre o orgullo e a emoción. Unha forte aperta a todos!

O efecto fan... á galega

Hoxe estamos enxoitos de programas televisivos encamiñados a descubrir novos talentos, sexa no mundo da música ou non. Se cadra, o máis mediático sexa Operación Triunfo e con el recuperouse o chamado efecto fan.
Todo/as puidemos ver imaxes de adolescentes afogadas nas súas bagoas cando Bisbal rotaba sobre si mesmo e remataba cunha patada ao ar, cando Bustamante bicaba á rapazada ávida de autógrafos... (nótase que non son moi seguidor destes reallitys porque apenas coñezo algún nome máis parido do enxendro televisivo).
Hai pouco estiven con Javi Maneiro, ex-heredeiro da crus, nunha cervexaría de Culleredo onde tocaba co seu novo grupo Jabón Blue. Namentres decorría a nosa charla, varias veces achegábase algunha rapaza xeitosa a saudalo. Non existía ese efecto fan que de seguro fartou no seu periplo co seu antigo e exitoso grupo, mais ese arrecendo de admiración aínda enchían aqueles saúdos tabernarios mollados de cervexa.
Seguíu a nosa parolada particular e, nun deses achegamentos, apareceu unha rapaza cun paquetiño envolto en papel de aluminio. Aquela rapaza si que era unha fan, pero á galega... Lonxe de estourar nun salaio de emoción deulle dous bicos, entregoulle o misterioso agasallo e desexoulle sorte para o inminente concerto antes de voltar ao seu sitio. Escocíame a curiosidade de que agochaba aquel paquete prateado, ata que se descubriu o ofrecemento: un tupper cheo de morangos con nata!!!
Quen ben che quere non che vai deixar pasar fame, quen ben che quere deséxate co bandullo cheo e relambido... quen teña dúbidas que pense nas nais. Nada de bagoas, nada de adolescencia desbordante. Tan só un "boa sorte" e morangos con nata. Toda unha fan... á galega.

A guitarra de xoguete

Se cadra, o ano 66 fica moi lonxano da nosa memoria senil pero é unha data protagonista na nosa historia. Permitídeme que vos fale de Xoan Piñón, un médico reconvertido a fotógrafo pero músico de cabo a rabo. Seguramente a moito/as xa vos soará por ser un dos integrantes do grupo DOA, pero deixádeme que vos conte algo daquela década do seat 600.
Xoanciño era un rapaz que ficara envelenado de música desque un curmán seu, lutier e monfortino, agasallouno cun laúd. Estudaba no colexio Maristas de A Coruña e correu a se inserir na rondalla que tiñan os irmáns relixiosos. Namentres tocaba as pezas típicas dunha agrupación desas características, el debecía por rematar o ensaio para quedar un tempiño máis cuns rapaces mordidos tamén por esa semicorchea contaxiosa. Aquela que che leva ao rego do diaño e, na vez de dar salves a Deus, te excomulga baixo un "This is my generation". Alí soaban cancións dos Rolling, Beatles... pero Xoanciño aínda non podía acougar. Como berrar á nova xeración dende o seu laúde? Non, non... imposíbel!
Xoanciño só tiña trece anos pero o seu maxín corría máis que o tempo. O seguinte paso... Papá, quero ter unha guitarra eléctrica. Non pedía nada!! Unha guitarra eléctrica nunha cidade de provincias dos anos 60!! Onde atoparía ese trebello que tanto lle quitaba o sono? Os soños son imaxinación, a imaxinación é un xogo e os xogos adoitan ter xoguetes.
Camiñou pola rúa Real e alí, nun deses escaparates, víu unha guitarra Hofner eléctrica. Alzou os seus ollos acristalados de emoción e víu o letreiro de "Xoguetería"... manda truco!! Os soños son imaxinación, a imaxinación é un xogo e moitos deses xogos están nunha xoguetería.

Ola a tod@s

Por primeira vez na miña vida déuseme por abrir un blog. En principio, adicarei as letras que poda escribir aquí ao panorama musical en Galiza que, aínda que insuficiente na súa infraestrutura, ten todo un potencial de materia prima que exprotar. Se cadra, o único que falta é a implicación do/as galego/as a escoitarmos unha música que amosa unha realidade máis achegada a nós mesmo/as.
Na miña viaxe en Komunikando, unha das cousas que caíron entre mans foi encargarme de facer unha especie de manifesto. Nel apuntaba unha idea clave: a producción musical do país pasa polo recoñecemento da actividade do/as músico/as como un ben cultural, semellante ao traballo de pintores, escultores, escritores... Sigo a crer que a imaxe dun grupo musical non adoita a trascender máis aló das súas gañas de facer música. Pero de fondo hai algo inherente a todo ser humano que o/as artistas tentan elevar ao máximo expoñente: a comunicación bidireccional.
Certo é que unha persoa canta e outra escoita... tan certo coma que quen escoita se expresa cos seus sentimentos, ideas, críticas... Ese feedback, paradigma da comunicación, ten unha creva importante neste noso pequeno país. A comunicación fica interrupta no camiño. Falta esa conexión cos grupos que nos falan da nosa realidade. Porque esas bandas de punk, metal, ska, hardcore, hiphop... que enchen dunha banda sonora os nosos camiños fálannos case susurrando aos nosos oídos. Fálannos co achegamento que implica sufrir cando nos inzan de chapapote, de precariedade laboral, de éxodo da nosa mocidade, de silencio, de esquecemento... Achegamento que vén de sentir a nosa ledicia cando conseguimos cousas xunto/as, cando bailamos abrazado/as, cando berramos ao unísono...
Non somos un pobo especial pero si xente que temos máis que dicir... non por atinos nosos, senón porque a nosa voz tornou en afonía logo de ser apagada nunha furna de cristal. Non entonamos mellor que ninguén pero temos moito que cantar... non por sermos máis imaxinativos, senón porque o noso idioma foi ninguneado para non rachar ese conceito tan urbanita e centralista do rock estatal. Galiza is not diferent but Galiza is alive! Welcome to Galiza country!