Galiza rock

Unha das primeiras premisas que tíñamos nos comezos de Komunikando (2006) era unha pequena loita na contra do folk. Non porque non nos gustara nin por outras conspiranoias, senón porque pensabamos que durante o fraguismo foi a única música que atopou un altofalante nos medios en detrimento de outras vertintes musicais. Non queríamos facer propaganda na contra do folk pero si que os outros estilos tiveran unha trescendencia mediática semellante.
Pouco despois desa epifanía, fun convidado a facer unha breve entrevista para un programa da TVG chamado "Luba_tv" (xa desaparecido). O programa gravábase na productora Faro (Vigo) e daquela eu vivía en Compostela, así que lles dixen que eu iría sempre que me atoparan un transporte. Así foi, Carlos Regueira (productor) deume o teléfono dun tal Manolo. Chameino e quedamos tal día a tal hora, datos que non lembro. Aí aparecín e, ao mirar dentro do coche, vin que ese Manolo era o guitarrista de Milladoiro. Quedei un chisco xélido porque, ao pactar a temática da entrevista con Carlos Regueira, faláramos dese pequeno resquemor cara ao folk e as súas subvencións. Pensei que a miña viaxe remataría no fondo do Ulla logo de morrer aforcado cunha corda de arpa. Comezamos o noso camiño cara a Vigo e todo mudou... Manolo era un rockeiro!
Galiza é unha terra de rock, digan o que digan as gaitas e pandeiros. Dende os anos 60 tivemos rock máis ou menos de seguido. A música celta chegou a finais dos 70 e as agrupacións de música tradicional estiveron vencelladas moito tempo á sección feminina da falanxe, por iso os cantautores de Voces Ceibes renegaran do tradicionalismo folclórico-musical a finais dos 60. Con todos os meus respectos a esa chea de músicos, a nova música cultural galega soa en clave de rock.

Ola a tod@s

Por primeira vez na miña vida déuseme por abrir un blog. En principio, adicarei as letras que poda escribir aquí ao panorama musical en Galiza que, aínda que insuficiente na súa infraestrutura, ten todo un potencial de materia prima que exprotar. Se cadra, o único que falta é a implicación do/as galego/as a escoitarmos unha música que amosa unha realidade máis achegada a nós mesmo/as.
Na miña viaxe en Komunikando, unha das cousas que caíron entre mans foi encargarme de facer unha especie de manifesto. Nel apuntaba unha idea clave: a producción musical do país pasa polo recoñecemento da actividade do/as músico/as como un ben cultural, semellante ao traballo de pintores, escultores, escritores... Sigo a crer que a imaxe dun grupo musical non adoita a trascender máis aló das súas gañas de facer música. Pero de fondo hai algo inherente a todo ser humano que o/as artistas tentan elevar ao máximo expoñente: a comunicación bidireccional.
Certo é que unha persoa canta e outra escoita... tan certo coma que quen escoita se expresa cos seus sentimentos, ideas, críticas... Ese feedback, paradigma da comunicación, ten unha creva importante neste noso pequeno país. A comunicación fica interrupta no camiño. Falta esa conexión cos grupos que nos falan da nosa realidade. Porque esas bandas de punk, metal, ska, hardcore, hiphop... que enchen dunha banda sonora os nosos camiños fálannos case susurrando aos nosos oídos. Fálannos co achegamento que implica sufrir cando nos inzan de chapapote, de precariedade laboral, de éxodo da nosa mocidade, de silencio, de esquecemento... Achegamento que vén de sentir a nosa ledicia cando conseguimos cousas xunto/as, cando bailamos abrazado/as, cando berramos ao unísono...
Non somos un pobo especial pero si xente que temos máis que dicir... non por atinos nosos, senón porque a nosa voz tornou en afonía logo de ser apagada nunha furna de cristal. Non entonamos mellor que ninguén pero temos moito que cantar... non por sermos máis imaxinativos, senón porque o noso idioma foi ninguneado para non rachar ese conceito tan urbanita e centralista do rock estatal. Galiza is not diferent but Galiza is alive! Welcome to Galiza country!